pod warunkiem, że wszystkie sztylety zostawi

w domu. Nie zada ani jednego ciosu tam, z tyłu,

nie powie: „nie”, nie zapomni…

Bo kupię mu kalendarz.

Nie musi być piękny,

wybijemy wszystkie lustra w naszym

nowym domu gdziekolwiek

i zakopiemy nasze

siedemdziesięciosiedmioletnie nieszczęście

gdzieś za lasem.

uśmiechająca się wrednie

błekitnie połyskująca zimna pulsująca bryła

i owinięte wokół mniej wnętrzności

wyprasowałaś się

napięta sięgasz nieba

kroczysz

pod wątłymi stopami chrzęszczą ci skorupy

połamanych zmysłów umysłów

resztki tętnic oczu żył

kwintesencja uczuć

pozytywnych

w oddali cichy jęk przerywany

gorzkim szlochem wśród ciemności

przecież kto przetrwał nie żyje tak naprawdę

gdy ją gonisz ucieka, gdy uciekasz – to goni

Potem umieszczam ulubione skrawki

nieba na moim prywatnym

firmamencie.

taka cicha eutanazja i wiara

że tak będzie lepiej

w końcu pozbierasz wszystko do małego

pojemnika i odstawisz na miejsce

wierząc, że kolejny raz będzie od tego

ładniejszy

śmieje się zasiłkom w twarz

Wystawne przyjęcia, drogie samochody

to ich znak

Burżuazja

Dzień dobry jak minął dzień

Burżuazja

Następne wybory przypadają na kwiecień

Jest ich pełno oblepiają mnie

Przyklejają różne kartki

kleję się cała

już

13.06.08

umyję zęby.

Cichnący w cieniu głos wydaje się być

taki fantastyczny.

Obiecanki cacanki.

6.09.08

a miałam przecież tego nie robić

ale przecież jeszcze żyję

Czuję chłód na ciele

zanieczyszczoną parę w ustach mam wypuszczam

A miałam tego nie robić lecz

żyję przecież jeszcze

Jeszcze trochę

dziś

żyję

To miejsce znikło z powierzchni

ziemi.

14.10.08

Przepraszam, że już nie biegnę.

Nie mogę dłużej gonić, uciekać,

czekać, łudzić się.

Przystanę.

Umieram.

16.10.08

Zgiń na niby, by pisać lepsze wiersze.

Zniszcz czyjegoś rockandrolla, by pisać lepsze wiersze.

Załóż słuchawki i pij i umieraj,

Poeto Doskonały.

18.10.08